Początki społeczności żydowskiej w Wisznicach sięgają drugiej połowy XVII wieku. Najstarsze odnalezione informacje o Żydach pochodzą z lat 1676‒1677, kiedy to diaspora żydowska powiatu brzeskiego Wielkiego Księstwa Litewskiego miała liczyć w Wisznicach 129 osób. Hebrajska mapa Rady Czterech Ziem z 1667 roku odnotowuje wioskę o nazwie Wisznice, co świadczy, że mieszkali tam Żydzi.

Przed wybuchem I wojny światowej ludność Wisznic liczyła 3140 mieszkańców, z czego 1823 było Żydami .W okresie międzywojennym liczba osób wyznania mojżeszowego zmalała o połowę i wynosiła 990, stanowiąc 50 proc. mieszkańców. Miejscowość słynęła na cały region z cotygodniowych targów oraz dwóch jarmarków. Charakterystyczna szeregowa zabudowa Wisznic z wyodrębnionym Rynkiem, głównymi ulicami Dubicką i Kościelną oraz biegnącą w kierunku północnym ulicą Rowińską i południowym, obok kościoła ku Wygodzie, nadawały osadzie wygląd żydowski. Prawie wszystkie budynki w centrum były drewniane. Domy od strony Rynku oraz ulic pełniły funkcje sklepów, kramów, wyszynków, a także warsztatów rzemieślniczych, zaś tylna zabudowa stanowiła część mieszkalną. Żydzi odgrywali dominującą rolę w lokalnym życiu gospodarczym, tj. handlu, rzemiośle i usługach.

Do żydowskiej gminy wyznaniowej w Wisznicach należała ludność z gmin Romanów i Opole. Żydzi w Wisznicach posiadali drewnianą bożnicę, mykwę, rzeźnię rytualną, szkołę wyznaniową, przytułek oraz kirkut.